ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΓΩΝΙΑ –Νασιόπουλος Απόστολος

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Αρχαία Γ΄ Λυκείου θεωρητικής κατεύθυνσης

Κείµενο διδαγµένο από το πρωτότυπο
Πλάτωνος Πολιτεία 519D . 520A
« Ἒπειτ. ἔφη , ἀδικήσοµεν αὐτούς , καί ποιήσοµεν χεῖρον ζῆν , δυνατόν αὐτοῖς ὄν ἄµεινον ;Ἐπελάθου , ἦν δ. ἐγώ , πάλιν ,ὦ φίλε , ὅτι νόµῳ οὐ τοῦτο µέλει , ὅπως ἕν τι γένος ἐν πόλει διαφερόντως εὖ πράξει , ἀλλ. ἐν ὅλῃ τῇ πόλει τοῦτο µηχανᾶται ἐγγενέσθαι , συναρµόττων τούς πολίτας πειθοῖ καί ἀνάγκη , ποιῶν µεταδιδόναι ἀλλήλοις τῆς ὠφελίας ἥν ἄν ἕκαστοι τό κοινόν δυνατοί ὦσι ὠφελεῖν καί αὐτός ἐµποιῶν τοιούτους ἄνδρας ἐν τῇ πόλει , οὐχ ἵνα ἀφιῇ τρέπεσθαι ὅπῃ ἕκαστος βούλεται , ἀλλ. ἵνα καταχρῆται αὐτός αὐτοῖς ἐπί τον σύνδεσµον τῆς πόλεως.
Ἀληθῆ , ἔφη • ἐπελαθόµην , γάρ. Σκέψαι τοίνυν , εἶπον , ὦ Γλαύκων , ὅτι οὐδ. ἀδικήσοµεν τούς παρ. ἡµῖν φιλοσόφους γιγνοµένους , ἀλλά δίκαια πρός αὐτούς ἐροῦµεν , προσαναγκάζοντες τῶν ἄλλων ἐπιµελεῖσθαι τε καί φυλάττειν. »
Α. Από το κείµενο που σας δίνεται να µεταφράσετε το απόσπασµα : « Ἒπειτ. ἔφη , . . . τῆς πόλεως ».
( Μονάδες 10 )
Β1. Ο Γλαύκων υποβάλλει την ένσταση ότι αν αναγκάσουν τους φιλοσόφους να επιστρέψουν στο σπήλαιο , θα τους αδικήσουν , αφού θα τους αναγκάσουν να ζουν χειρότερα , ενώ µπορούν να ζήσουν
καλύτερα.
α) Τι απαντά ο Σωκράτης στον Γλαύκωνα ; Είναι , κατά τη γνώµη σας , πειστικό το επιχείρηµα του Σωκράτη ;
β) Πώς κρίνετε εσείς την άποψη του Γλαύκωνα ; ( Μονάδες 10 )
Β2. Στην ενότητα αυτή προσωποποιείται ο νόµος ποιοι ρηµατικοί τύποι συµβάλλουν σ. αυτό ; Ποιο το αποτέλεσµα της χρησιµοποίησής τους στο λόγο ; ( Μονάδες 10 )
Β3. Κείµενο διδαγµένο από µετάφραση
Αριστοτέλη Πολιτικά Ενότητα 18η
« Για το πλήθος µπορεί κανείς να πει τούτο : το κάθε επιµέρους άτοµο µπορεί να µην είναι τίποτε το αξιόλογο , ενωµένοι όµως όλοι µαζί είναι ενδεχόµενο να είναι , όχι σαν άτοµα αλλά σαν σύνολο , καλύτεροι από εκείνους – όπως ακριβώς τα δείπνα που γίνονται µε τη συνεισφορά πολλών είναι καλύτερα από εκείνα που γίνονται µε έξοδα ενός µόνο ανθρώπου. »
Αφού µελετήσετε το παραπάνω απόσπασµα να απαντήσετε στο ακόλουθο ερώτηµα : το γεγονός ότι ο Πλάτων και ο Σωκράτης δίνουν προτεραιότητα στον ειδήµονα , δηλαδή τον «ειδικό» ( βλ. φιλοσόφους . βασιλείς ) που είναι ικανός να λάβει ορθές αποφάσεις και Ο Αριστοτέλης στο πλήθος , στους πολίτες που αθροιστικά ( ή συλλογικά ) διαθέτουν περισσότερη αρετή και φρόνηση για να ασκήσουν πολιτική εξουσία σηµαίνει ότι κάποιος από τους φιλοσόφους « σφάλλει » ; ( Μονάδες 10 )
Β4. Ποια είναι τα µέρη της ψυχής κατά τον Πλάτωνα και σε ποια σχέση βρίσκονται µε τις τάξεις της πολιτείας ; ( Μονάδες 10 )
Β5. Χεῖρον , ἀδικήσοµεν , εὖ πράξει , ὠφελία , ἀφίηµι , ἀληθῆ , ἐπιµελοῦµαι : να γράψετε τα αντίθετα των λέξεων που σας δίνονται ( στην αρχαία ελληνική )
Γ. Αδίδακτο κείµενο
Ισοκράτους Πανηγυρικός § 133 - 134
Ἡγοῦµαι δ. εἴ τινες ἄλλοθεν ἐπελθόντες θεαταί γένοιντο τῶν παρόντων πραγµάτων , πολλήν ἄν αὐτούς καταγνῶναι µανίαν ἀµφοτέρων ἡµῶν , οἵτινες οὕτω περί µικρῶν κινδυνεύοµεν ἐξόν ἀδεῶς πολλά κεκτῆσθαι καί τήν ἡµετέραν αὐτῶν χώραν διαφθείροµεν ἀµελήσαντες την Ἀσίαν καρποῦσθαι. Και τῷ µέν οὐδέν προυργιαίτερον ἔστιν ἤ σκοπεῖν ἐξ ὧν µηδέποτε παυσόµεθα προς ἀλλήλους πολεµοῦντες · ἡµεῖς δέ τοσούτου δέοµεν συγκρούειν τι τῶν ἑκείνου πραγµάτων ἤ ποιεῖν στασιάζειν , ὥστε καί τάς διά τήν τύχην αὐτῷ γεγενηµένας ταραχάς συνδιαλύειν ἐπιχειροῦµεν, οἵτινες καί τοῖν στρατοπέδοιν τοῖν περί Κύπρον ἐῶµεν αὐτόν τῷ µέν χρησθαι , τό δέ πολιορκεῖν , ἀµφοτέροιν αὐτοῖν της Ἑλλάδος ὄντοιν.
Γ1. Να µεταφραστεί το απόσπασµα ( Μονάδες 20 )
Γ2α. Να χαρακτηρισθούν συντακτικά οι όροι : µανίαν , τοῖν στρατοπέδοιν , ἐπελθόντες , ἐξόν , τῆς Ἑλλάδος . Οι µετοχές να αναλυθούν στις αντίστοιχες δευτερεύουσες προτάσεις. ( Μονάδες 5)
Γ2β. Να βρεθεί ο πλαγιασµένος υποθετικός λόγος του κειµένου και να χαρακτηρισθεί , αφού γίνουν οι απαραίτητες µετατροπές. ( Μονάδες 5)
Γ3α. καταγνῶναι , κεκτῆσθαι , χρῆσθαι , ἐῶµεν : να αντικατασταθούν χρονικά στη φωνή που βρίσκονται οι ρηµατικοί τύποι.
β. καταγνῶναι , κεκτῆσθαι , χρῆσθαι : να γράψετε το β΄ενικό πρόσωπο στο χρόνο και τη φωνή που βρίσκεται ο τύπος σε όλες τις εγκλίσεις .
γ. ἐῶµεν , ἐπελθόντες : να γραφει η προστακτική του Ενεστώτα.
δ. πολλήν , προυργιαίτερον( επίθετο ) : να γραφούν οι υπόλοιποι βαθµοί.(Μονάδες 10 )

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
- Επειτα , είπε, θα τους αδικήσουµε και θα τους κάνουµε να ζουν χειρότερα , ενώ θα µπορούσαν να ζουν καλύτερα ;
- Ξέχασες πάλι , φίλε µου , είπα εγώ , ότι ο νόµος δεν ενδιαφέρεται γι.αυτό , δηλαδή πώς θα ευτυχήσει εξαιρετικά µία κοινωνική τάξη µέσα στην πόλη , αλλά επιδιώκει να υπάρξει αυτό για ολόκληρη την πόλη , ενώνοντας σε ένα αρµονικό σύνολο τους πολίτες µε την πειθώ και τον εξαναγκασµό , κάνοντας να µεταδίδουν ο ένας στον άλλο την ωφέλεια που µπορεί ο καθένας να προσφέρει στο σύνολο και ο ίδιος δηµιουργώντας τέτοιους πολίτες µέσα στην πόλη µε σκοπό όχι να τους αφήνει να κατευθύνεται ο καθένας όπου θέλει αλλά να τους χρησιµοποιεί ο ίδιος , για να « δένει » µαζί σε µία ενότητα την πόλη.
Β1. Ο Σωκράτης απαντά στο Γλαύκωνα ότι µέληµα του νόµου δεν είναι η ευδαιµονία µιας συγκεκριµένης κατηγορίας πολιτών αλλά ολόκληρης της πολιτείας. Διατυπώνει έτσι το ιδεώδες της κοινωνικής αρµονίας , χάρη στο οποίο επιτυγχάνεται η ενότητα της ιδανικής πολιτείας. Ο Σωκράτης τεκµηριώνει αυτή την άποψη µε τα εξής επιχειρήµατα : ο νόµος
α) επιδιώκει τη συγκρότηση των πολιτών σε ενιαίο και αρµονικό σύνολο , χρησιµοποιώντας την πειθώ και τον καταναγκασµό
β) κάνει τους πολίτες να αναπτύσσουν την κοινωνική αλληλεγγύη µεταξύ τους και προκαλεί σ. αυτούς τη συναίσθηση της ευθύνης , ότι δηλαδή οφείλουν να προσφέρουν όλοι για το κοινό σύνολο και
γ) διαπαιδαγωγεί τους πολίτες µε στόχο τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και το κοινό καλό. Αυτό όµως έµµεσα σηµαίνει ότι η πολιτεία επεµβαίνει νοµοθετικά σε όλο το φάσµα των δραστηριοτήτων του πολίτη , δηλαδή και στην επαγγελµατική του δραστηριότητα και στον ιδιωτικό του βίο. Έτσι το αρµονικό σύνολο που οραµατίζεται ο Πλάτων δε διαµορφώνεται ελεύθερα , αλλά στην περίπτωση που οι πολίτες δεν πείθονται να ενεργούν όπως επιτάσσει ο νόµος , προβλέπεται και η άσκηση βίας. Βέβαια , η αναγκαστική επιβολή κανόνων , απαγορεύσεων και κυρώσεων βρίσκεται µέσα στη φύση των νόµων , όµως η τόσο προχωρηµένη παρέµβαση στις ελεύθερες επιλογές των πολιτών , όπως για παράδειγµα στην περίπτωση των φιλοσόφων που εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη δική τους ευδαιµονία ( πνευµατικές ενασχολήσεις ) αντίκειται στο πνεύµα της δηµοκρατίας και στην αρχή του σεβασµού της προσωπικής ελευθερίας. Παρ. όλα αυτά οι ανελεύθεροι αυτοί περιορισµοί συντελούν , κατά την πλατωνική θεωρία ,στην αληθινή ελευθερία του πνεύµατος. Και τούτο « γιατί η ελευθερία του πνεύµατος στο πλατωνικό σύστηµα αξιών σηµαίνει την κυριαρχία του Λόγου επάνω στις άλογες
δυνάµεις της ατοµικής και κοινωνικής ζωής » ( Κ. Τσάτσος ). Δυστυχώς όµως αυτήν την ελευθερία θέλησε ο Πλάτων να την επιβάλλει αναγκαστικά στην πολιτεία του , γιατί νόµιζε ότι η ελευθερία επιβάλλεται , ενώ στην πραγµατικότητα από καµιά επιβολή δεν µπορεί να γεννηθεί.
Β2. Ο Γλαύκων διατυπώνει µία οξυδερκή άποψη , ότι δηλαδή , εάν εξαναγκάσουµε τους φιλοσόφους να εγκαταλείψουν τη µακαριότητα που τους προσφέρει ο θεωρητικός βίος και τους πιέσουµε να αναλάβουν την πολιτική εξουσία , θα τους κάνουµε να ζουν χειρότερα, θα τους αδικήσουµε.
Ο συλλογισµός του Γλαύκωνα φαίνεται να είναι εύστοχος , αλλά προκύπτει από το γεγονός ότι σύµφωνα µε το σύστηµα των αξιών που αντιπροσωπεύει , η έννοια του δικαίου δεν εξετάζεται µέσα στο πλαίσιο ευρύτερων και συλλογικών µορφών επιδιώξεων και σκοπών ( δεν παίρνει υπόψη του ότι η πολιτική κοινότητα κρίνεται αξιολογική ανώτερη από το άτοµο , άποψη που
αποτελεί τη βάση της πολιτικής θεωρίας του Πλάτωνα ) .
Β2. Ο νόµος προσωποποιείται στην παρούσα ενότητα , καθώς παρουσιάζεται να λειτουργεί µόνος του , αυτόνοµα και όχι ως µέσο που χρησιµοποιούν οι άνθρωποι. Ο εκφραστικός αυτός τρόπος της προσωποποίησης προκύπτει από τους ρηµατικούς τύπους που επιλέγει ο φιλόσοφος και από τη γενικότερη διατύπωση . Συγκεκριµένα : « οὐ µέλει νόµῳ » , « µηχανᾶται » ( ο νόµος ) , « συναρµόττων τούς πολίτας πειθοῖ καί ἀνάγκη » , « ποιῶν » « αυτός ἐµποιῶν τοιούτους άνδρας εν τη πόλει » , « οὐχ ἵνα αφιῇ » , « ἀλλά ἵνα αὐτοῖς καταχρῆται » .
Ο νόµος παρουσιάζεται ως πρόσωπο που επιδιώκει το κοινό όφελος. Αποδίδεται έτσι µία ενεργητική ( προσοχή στη χρήση του Ενεστώτα και στη χρήση των τροπικών µετοχών που δηλώνουν επαναλαµβανόµενη ενέργεια ) και οικεία διάσταση στο ρόλο που αυτός διαδραµατίζει ( υπέρτατη η αξία του για το κοινό όφελος ) .
Β3. To φιλοσοφικό σύστηµα του Πλάτωνα ορίζει τα καθήκοντα του κάθε ανθρώπου µέσα στην πόλη µε κριτήριο τις ατοµικές του κλίσεις και ικανότητες. ΄Ετσι , αυτοί που κατέχουν ειδικές γνώσεις και διαθέτουν κριτική ή ικανότητα τάσσονται στην υπηρεσία του συνόλου µέσα από την εκτέλεση ειδικών καθηκόντων που είναι ανάλογα µε τα ατοµικά τους προσόντα. Η κατοχή ειδικών προσόντων , ικανοτήτων δηλαδή που έχουν κάποιοι σε µεγαλύτερο βαθµό από τους άλλους πολίτες , είναι απαραίτητο κριτήριο για τη συµµετοχή κάποιου στη λήψη αποφάσεων που αφορούν ειδικά θέµατα. Και κατ. ανάγκην η εκτέλεση τέτοιων καθηκόντων στην πόλη ανήκει αποκλειστικά στους λίγους που διαθέτουν τέτοιες ικανότητες. Το πλήθος είναι ταγµένο σε λιγότερο απαιτητικά από πλευράς ικανοτήτων καθήκοντα , όπως είναι η παραγωγή υλικών αγαθών(βλ. τάξη δηµιουργών ). Το συνολικό αγαθό της αρµονικής συµβίωσης , στο οποίο πρέπει να κατατείνει η πόλη υπηρετείται και πραγµατώνεται µέσα από τη ιεραρχική δοµή και τις αυστηρά καθορισµένες εσωτερικές λειτουργίες που χαρακτηρίζουν την ιδανική πολιτεία του. Η θέση , λοιπόν , του ειδικού προσδιορίζεται µε σχετικό τρόπο , ο οποίος συναρτάται προς τη συνολική εικόνα και λειτουργία της πολιτείας.
Ο Αριστοτέλης αναλύοντας την αθροιστική του θεωρία υποστηρίζει ότι το πλήθος ως σύνολο έχει ορθότερη κρίση από το µεµονωµένο άτοµο ( όσο χαρισµατικό και αν είναι αυτό ) , σε όλα τα πολιτικά θέµατα υπό την προϋπόθεση ότι το κάθε άτοµο που αποτελεί το πλήθος να διαθέτει ένα µόριο αρετής και φρόνησης , το σύνολο των οποίων όταν αθροίζεται στο πλήθος δηµιουργεί πολλαπλάσια εξυπνάδα και αρετή. Οι τελευταίες µε τη σειρά τους µπορούν να οδηγήσουν στη λήψη των σωστών αποφάσεων που είναι ορθότερες κι από αυτές που µπορούν να λαµβάνουν µε την εξαιρετική τους ικανότητα και κρίση οι άριστοι που είναι λιγότεροι σε αριθµό.
Συµπερασµατικά η σχέση ανάµεσα στον επαϊοντα και το πλήθος στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη αναφέρεται από τον καθένα τους σε διαφορετικά φιλοσοφικά και πολιτικά πλαίσια. Εποµένως οι απόψεις τους δεν είναι απόλυτα συγκρίσιµες µεταξύ τους , ώστε να µπορεί ειπωθεί ότι κάποιος από τους δύο κάνει αναγκαστικά λάθος. Θα µπορούσαµε όµως να συνοψίσουµε τη διαφορά τους στο εξής : ο Πλάτωνας παρουσιάζει την αρετή ως «κτήµα» των λίγων . χαρισµατικών προσωπικοτήτων , συνδέοντας την αρετή µε τη γνώση , ενώ ο Αριστοτέλης βλέπει την αρετή ως ανοιχτό πεδίο στο οποίο ο καθένας µπορεί να ανήκει και να αποκτά ένα µόριό της.
΄Ετσι η αθροιστική θεωρία του Αριστοτέλη παρουσιάζεται αρκετά ρεαλιστική , γιατί ενώ ξεκινά από µία δεδοµένη ανισότητα µεταξύ των ανθρώπων , ωστόσο θεµελιώνει αρκετά ικανοποιητικά τη συµµετοχή όλων των κοινωνικών τάξεων στην εξουσία.
Β4. Σχολικό βιβλίο σελ. 100 « 13. Δικαιοσύνη » 2η παράγραφος « Εφόσον λοιπόν . . . που του αρµόζει »
Β5. χεῖρον - ἄµεινον / ἀδικήσοµεν . ὠφελήσοµεν / εὖ πράξει . κακῶς πράξει / ὠφελία . βλάβη / ἀφίηµι . προσαναγκάζω ( ἐξαναγκάζω ) /ἀληθῆ . ψευδῆ / ἐπιµελοῦµαι . ἀµελῶ.
Γ1. Νοµίζω ότι αν κάποιοι , αφού έρχονταν από άλλα µέρη , γίνονταν θεατές της κατάστασης που επικρατεί τώρα , θα καταλόγιζαν αυτοί µεγάλη παραφροσύνη ( τρέλα ) και στους δύο εµάς ( Αθηναίους και Σπαρτιάτες ) , που ριψοκινδυνεύουµε για τόσο ασήµαντα πράγµατα , ενώ είναι δυνατό πολλά να αποκτήσουµε άφοβα και καταστρέφουµε τη δική µας χώρα , αφού ( ή επειδή )
δείξαµε αδιαφορία να εκµεταλλευτούµε την Ασία. Και σ. αυτόν ( ενν. το βασιλιά των Περσών ) βέβαια τίποτε δεν είναι πιο χρήσιµο από το να εξετάζει µε ποιο τρόπο δε θα σταµατήσουµε ποτέ να πολεµούµε µεταξύ µας • εµείς όµως τόσο πολύ απέχουµε από το να προξενούµε κάποια ταραχή στις υποθέσεις του ή να προκαλούµε εµφύλιες διαµάχες , ώστε προσπαθούµε ακόµα και να τον βοηθήσουµε να καταστείλει τις αναταραχές που τυχαία του έχουν συµβεί , ( εµείς ) που του επιτρέπουµε από τα δύο στρατόπεδα που είναι στην Κύπρο το ένα να το χρησιµοποιεί και το άλλο να πολιορκεί , αν και τα δύο αυτά µαζί ανήκουν στην Ελλάδα.
Γ2α. - µανίαν : αντικείµενο στο δυνητικό ειδικό απαρέµφατο «ἄν καταγνῶναι » ( ή και αιτιατική της αιτίας , επιρρηµατικός προσδιορισµός της αιτίας στο δυνητικό ειδικό απαρέµφατο «ἄν καταγνῶναι » ) .
- τοῖν στρατοπέδοιν : γενική διαιρετική ( κανονικά : των δύο στρατοπέδων ) κατανοούµε ότι πρόκειται για γενική διαιρετική από τον επιµερισµό : « τῷ µέν » , « τῷ δέ » .
- τῆς Ἑλλάδος : γενική κατηγορηµατική κτητική ( από τη µετοχή «ὄντοιν» ⇒« ὄντων » ) στο υποκείµενο της µετοχής « αὐτοῖν » ⇒« αὐτῶν»
- ἐπελθόντες : επιρρηµατική , χρονική µετοχή, σε Αορ. Β΄ ( δηλώνει το προτερόχρονο ) , συνηµµένη προς το υποκείµενο του « γένοιντο » ( = τινες ) , προσδιορίζει ως επιρρηµατικός προσδιορισµός του χρόνου το ρήµα « γένοιντο ». Αναλύεται σε δευτερεύουσα χρονική πρόταση : ἐπεί τινες ἐπῆλθον
- ἐξόν : αιτιατική απόλυτος ( προέρχεται από απρόσωπο ρήµα ἔξεστι = είναι δυνατόν ) εναντιωµατική µετοχή , µε υποκείµενό της το τελικό απαρέµφατο « καρποῦσθαι » , προσδιορίζει ως επιρρηµατικός προσδιορισµός της εναντίωσης το ρήµα « κινδυνεύοµεν ». Αναλύεται σε δευτερεύουσα εναντιωµατική πρόταση : εἰ καί ἔξεστι και σε συνδυασµό µε το ρήµα που προσδιορίζει δηµιουργεί υποθετικό λόγο του Πραγµατικού ( Α΄ είδος ) .
Υ π ό θ ε σ η Εἰ και ἔξεστι
Α π ό δ ο σ η κινδυνεύοµεν
Γ2β.
Υ π ό θ ε σ η Εἴ τινες γένοιντο
Α π ό δ ο σ η
ἡγοῦµαι ἄν αὐτούς καταγνῶναι

Δυνητικό ειδικό απαρέµφατο
,αντικείµενο του δοξαστικού «ηγουµαι»,
µορφή πλαγίου λόγου κρίσεως
Στον ευθύ λόγο θα µετατραπεί σε δυν. ευκτική
Ευθύς : Ἄν αὐτοί καταγνοίησαν/ καταγνοῖεν
Σε συνδυασµό µε την υπόθεση , που παραµένει αµετάβλητη, δηµιουργεί
υποθετικό λόγο του Ε΄ είδους : Απλή σκέψη του λέγοντος
Γ3.
(α)
Ε: καταγιγνώσκειν κτᾶσθαι χρῆσθαι ἐῶµεν
Πρτ : - - - εἰῶµεν
Μ: καταγνώσεσθαι κτήσεσθαι χρήσεσθαι ἐάσοµεν
Αορ:καταγνῶναι κτήσασθαι χρήσασθαι εἰάσαµεν
Πρκ:κατεγνωκέναι κεκτῆσθαι κεχρῆσθαι εἰάκαµεν
Υπ: - - - εἰάκεµεν
(β)
Οριστική Υποτακτική Ευκτική Προστακτική
κατέγνως Καταγνῷς καταγνοίης κατάγνωθι
Οριστική Υποτακτική Ευκτική Προστακτική
κέκτησο κεκτηµένος, -η,-ον ης κεκτηµένος ,-η , -ον είης κέκτησο
Οριστική Υποτακτική Ευκτική Προστακτική
χρῇ χρῇ χρῷο χρῶ
(γ)
Ἔα Ἔπιθι
Ἐάτω Ἐπίτω
Ἐᾶτε Ἔπιτε
Ἐώντων Ἐπιόντων
(δ)
Θετικός Συγκριτικός Υπερθετικός
Πολλήν πλείονα / πλείω πλείστην
προύργoυ ( πρό + έργον ) προυργιαίτερον προυργιαίτατον__

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου